Luc Brusselmans voelt de behoefte om het witte vlak te doorgronden. Waar aanvankelijk de onmiddellijke periferie werd afgetast, evolueert zijn werk naar een manifest doorbreken van het tweedimensionale. De perforaties van de jaren ‘80 zijn het begin van een voortdurend peilen naar ruimte en diepte, naar het ongrijpbare, het onzichtbare voorbij. Bewust van de kwetsbaarheid, van het vergankelijke, heeft hij ook de behoefte dit te omvatten. Evoluerend van vlakke naar ruimtelijke werken, recupereert hij vooral oude materialen. Zo worden transparantie en peilen naar andere dimensies benadrukt.

http://www.lucbrusselmans.be